Geschiedenis van de groet
Elkaar begroeten verschilt sterk van cultuur tot cultuur en van periode tot periode. Zowat elke vorm van begroeten vindt zijn oorsprong in een maatschappelijk fenomeen. Als de Romeinen elkaars armen omklemden, deden ze dat om te zien of er geen wapens verstopt zaten in de mouwen van hun toga’s. Ook vandaag kunnen historische gebeurtenissen weer leiden tot een nieuwe manieren van begroeten. Zeker nu de kus en de handdruk in vraag worden gesteld. Misschien steekt een nieuwe manier van groeten de kop op. En wie weet wordt dit wel de airshake?
De handdruk
De handdruk maakt deel uit van het westerse begroetingsritueel. De oorsprong van de handdruk vinden we terug in de middeleeuwen, waar ridders elkaar de hand schudden als teken dat ze geen verborgen wapens bij zich hadden. Al snel breidde deze vorm van begroeten zich uit naar het gewone volk. De handdruk was een feit.
De indische groet
Namasté is de Indische manier van begroeten en betekent letterlijk "ik buig voor jou". Deze manier van begroeten is dan ook een teken van respect. Hierbij worden de handen tegen elkaar geduwd, de handpalmen raken elkaar, de vingers wijzen naar boven en zijn iets richting het hoofd gebogen. De groet wordt vaak gecombineerd met een lichte buiging.
De kus op de wang
Hoewel de kus zijn oorsprong heeft in vroege katholieke cermonieën, is het in bepaalde periodes toch geband geweest. Wellicht omdat de kus ook een sexuele bijbetekenis heeft. Tegenwoordig is de kus op de wang algemeen ingeburgerd als een teken van vriendschap en een uiting van respect. Afhankelijk van het land of de situatie, kan je opteren voor één, twee, drie of zelfs vier kussen. Hoe groter het aantal kussen, hoe groter de kans op de Mexicaanse griep natuurlijk.
De handkus
De handkus was vooral hot bij de hogere sociale klassen in de 18de en de 19de eeuw. Het is een manier van begroeten die zijn oorsprong kende aan het Spaanse hof, waar het in eerste instantie gebruikt werd om een hiërarchie aan te tonen tussen twee mannen. De man die zijn onderdanigheid wilde tonen, moest de zegelring kussen van de man die hoger stond in aanzien. Later werd het ook gebruikt om respect te tonen ten opzichte van een vrouw. De vorige eeuw is de handkus volledig in ongebruik geraakt.
Neuze-neuze
Over de Eskimo-groet bestaan heel wat misverstanden. Daarom is het in zijn westerse vorm vertaald als het tegen elkaar wrijven van neuzen. Met een goeie niesbui erbij, perfect voor het doorgeven van de Mexicaanse griep. Bij de echte Eskimo-kus wordt de neus en de bovenlip tegen de huid aangedrukt van familie of geliefden. En dat is niet omdat bij een normale kus de lippen aan elkaar zouden vriezen, maar gewoon omdat eskimo’s zo dik gekleed zijn dat hun neuzen, mond en ogen het enige was niet niet bedekt is. Daarmee moeten ze het dus doen.
De Romeinse armdruk
Bij de Romeinen was het de gewoonte om een dolk te dragen in de plooien van de toga. Daaruit groeide een groet, waarbij mannen elkaars onderarm stevig omknelden. Het was een teken van vertrouwen om te tonen dat er geen verborgen wapens waren.
De buiging
Als je een buiging maakt naar een persoon of een symbool, uit je hiermee een gevoel van respect. Deze manier van groeten is vooral gangbaar in Aziatische culturen, maar het is ook een begroetingsvorm die hier.
